Yaşam bize sunulmuş bir armağandır! :: Bir taksi şoförünün anısı (yazı çok güzel lütfen okuyun)‏

Bir taksi şoförünün anısı (yazı çok güzel lütfen okuyun)‏

Yirmi yil once gecimimi taksicilik yaparak kazaniyordum. Bir keresinde,saat

sabaha karsi 02.30'da bir yolcu aldim; adrese vardigimda,giris katindaki bir

pencerede gorulen tek isigin disinda butun bina kapkaranlikti.Bu sartlar

altinda, cogu taksi soforu bir iki sefer korna calar, birdakika bekler,

sonra ceker giderdi.

Fakat ben, tasima araci olarak yalnizca taksiye bagli pek cok fakir

insanla karsilasmistim. Eger etrafta tehlike kokusu yoksa, her zaman kapiya

giderdim. Bu yolcu belki de benim yardimima ihtiyac duyacak biridir, diye

dusunurdum kendi kendime.

Onun icin kapiya gittim ve caldim, 'Bir dakika', diye yanit verdi

zayif,yaslica bir ses. Yerde birseyin surukleyerek cekildigini

duyabiliyordum.

Uzun bir aradan sonra, kapi acildi. Onumde 80'li yaslarinda, ufak tefek bir

hanim duruyordu. Sanki 1940'larin filmlerinden cikmiscasina, emprime bir

elbise giymisti ve basina da on tarafina tul tutturulmus yuvarlak bir sapka

takmisti.

Yaninda kucuk, plastikten bir valiz vardi. Daire sanki icinde yillardir hic

yasanmamis gibi bir gorunume sahipti. Butun esyalar carsaflarla ortuluydu.

Duvarlarda saat, sus esyasi ya da tezgahin uzerinde kap-kacak yoktu. Kosede,

ici fotograf ve cam bardaklarla doldurulmus bir karton kutu duruyordu.

'Cantami arabaya kadar tasir miydiniz?' dedi. Valizi arabaya goturdum, sonra

kadina yardim etmek uzere dondum. Koluma girdi ve yavasca arabaya yuruduk.

Nezaketimden oturu tesekkur edip duruyordu. 'Bir sey degil', dedim ona. 'Ben

yalnizca anneme nasil davranilmasini istiyorsam yolcularima o sekilde

davranmaya gayret ediyorum.' *

'Ah, ne kadar iyi bir cocuksun sen,' dedi. Arabaya bindigimizde, bana adresi

verdi, sonra, 'Sehrin icinden gitmemiz mumkun mu?' diye sordu. 'Orasi

kestirme degil,' diye cevap verdim hemen. 'Benim icin fark etmez,' dedi.

'Acelem yok. Gucsuzler yurduna gidiyorum.'

Dikiz aynasindan baktim. Gozleri parliyordu. 'Ailemden kimse kalmadi,' diye

sozunu surdurdu. 'Doktor cok fazla zamanim kalmadigini soyluyor.' Yavasca

uzanip taksimetreyi kapattim.'Hangi yoldan gitmemi arzu edersiniz?' diye

sordum. Ondan sonraki iki saat boyunca sehirde dolastik. Bana bir zamanlar,

asansor isletmeni olarak calistigi binayi gosterdi. Yeni evlendiklerinde

kocasiyla birlikte oturduklari mahallede gezindik. Arabayi, genc kizliginda

dansa gittigi bir zamanlar balo salonu olan mobilya ambarinin onunde

durdurmami istedi. Arada bir belirli bir binanin veya bir kosenin onunden

gecerken yavaslamami rica edip, gozlerini karanliga icine dikerek, hic bir

sey soylemeden oylece oturup bakti. Gunesin ilk isIklari ufukta belirmeye

baslamisti ki, birden 'Yoruldum. Gidelim artik,' dedi. Sessizlik icinde

bana vermis oldugu adrese gittik. Sutunlu girisi olan alcak bir binaydi,

hastalarin iyilesmek icin gittigi saglik evlerine benziyordu. Araba durur

durmaz, iki hademe cikarak yanimiza geldi. Merak ve dikkatle kadinin her

hareketini izliyorlardi. Onu bekliyor olmaliydilar. Bagaji acarak kucuk

valizini kapiya goturdum. Kadin tekerlikli iskemleye oturtulmustu bile.

'Borcum ne kadar?' diye sordu, cantasina uzanarak.* 'Borcunuz yok,' dedim.

'Geciminizi saglamaniz gerek,' diye cevap verdi. 'Baska yolcular var,'

dedim. Neredeyse hic dusunmeden egildim ve onu kucakladim. Bana simsIki

sarildi. 'Yasli bir kadina kucuk bir mutluluk yasattiniz,' dedi. 'Tesekkur

ederim. Elini sIktim, sonra los sabah isIklarinin icine yurudum. Arkamda bir

kapi kapandi. Bir hayatin kapanis sesiydi bu. O vardiyamda artik hic musteri

almadim. Amacsizca, dusuncelerimde kaybolmus dolastim. Gunun geri kalan

kisminda hemen hic konusamadim. Ya o kadincagiz ofkeli bir sofore ya da

vardiyasini bitirmek icin acele eden bir sofore rast gelseydi? Ya ben

yolculugu reddetseydim veya bir kere korna calip sonra da cekip gitseydim?

Soyle bir yeniden gozden gecirdigimde, aklima hayatimda bundan daha onemli

yaptigim bir sey gelmedi. Hayatimizin onemli anlarin etrafinda gelistigini

dusunmeye sartlanmisizdir. Fakat onemli anlar bizi genellikle habersiz

yakalar ---baskalarinin onemsiz sayabilecegi bir bicimde guzelce paketlenmis

olarak. INSANLAR NE YAPTIGINIZI VEYA NE SOYLEDIGINIZI TAM OLARAK

HATIRLAMAYABILIRLER, FAKAT KENDILERINI NASIL HISSETTIRDIGINIZI DAIMA

HATIRLARLAR.

Bunu on gun icinde on kisiye gonderirseniz surprizli hediyeler

kazanmazsiniz. Fakat belki dunyanin biraz daha sevecen ve biraz daha

merhametli olmasina yardim etmis olursunuz.

Date: 22 May 2008, Thursday
Comments (13) | Add Comment

Comments (13)

nelliyizbudak

Ders alınması gereken harika bir hikaye, inanın bazen kendi ailemize bile anlayışlı davranamıyoruz, oysaki ne kadar yaşayacağımızı yada onların ne kadar bizimle olacağını bilmiyoruz bile ...
(22/05/2008 19:06)

wind

ders almasını bilenler alabilir ancak..teşekkürler canım.
(23/05/2008 00:00)

granmayat

insanların ne kadar çok yaşadıkları değil;yaşarken insanlarla neleri paylaştıkları önemlidir,,,bu güzel paylaşım ve anlatım için teşekkürler,,,umarım okuyan dostların sayısı daha da çoğalır ve paylaşımımız da o kadar artar,,,sevgilerimle,,,
(23/05/2008 00:40)

wind

teşekkürler abiciğim,sevgiyle kalın.
(23/05/2008 02:01)

nelly

Vallahi böylesi şoförler ender görülür.Gerçi bir taksi çağırmıştık kızım ameliyatlıydı kontrole gitmesi gerekiyordu,korsan taksi gecikince durağın numarasını çevirdim Allah ne verdiyse sinirimi boşalttım ve şoforlerin hiçbiri cesaret edip gelememiş galerinin sahibi oğlunu göndermiş,nerden bileyim geciktikleri için kızdım ve bana benimle konuşmadınız ben şoför değilim galerinin sahibinin oğluyum dedi mahçup oldum ama renk vermedim.Neticede benim kızın en pejmurde halinle görüp aşık olmuştu ,yani pek öyle hatırsinas,ihtiyar ve yorgun bir kalbe paradan daha çok önem veren pek enderdir.
(23/05/2008 19:44)

sair67

İnsanlık tükenmiştir derken
bu güzel duygu yüklü yazınızı okuduktan sonra az da olsa İnsanlığın yaşadığını anladım.
hem duygu yüklü hem hüzün verici , hem arifliğin ve insan-ı Kamilliğin henüz bitmediğini gösteren zevkle düşünerek okuduğum çok güzel bir yazı oldu.
yüreğinize sağlık efendim
iyiki varsınız
saygılarımla
(23/05/2008 23:26)

erhan tığlı

Güzel, duygulu bir öykü. İnsanlığın ölmediğini kanıtlıyor. Yaşlı kadının duyguları da insanı duygulandırıyor.
(24/05/2008 10:00)

wind

nelly bunu mutlaka yazmalısın,sevgiler:)
(25/05/2008 03:04)

wind

sair67 teşekkürler arkadaşım,insanlık ölmedi ama can çekişiyor maalesef:(
(25/05/2008 03:04)

wind

erhan abiciğim ölmedi ama bu gidişle ölecek:(
(25/05/2008 03:05)

frmdostu

güzell
(29/05/2008 15:51)

Hayta

İnsanların hayatın da böyle kırılma anları vardır.Tam umudunuzu kesmek üzere iken beklenen kişi,haber yada o beklentiniz çıkıver karşınıza.Aslında soförün davranışı her insan gibi insanın normal davranışı olmalı fakat ne gezer. Bana kaleme aldığım bir anımı biraz çağrıştırdı.Hatta yazıya dökmüştüm.Geç yapılmış bir yorum olması yeni üye olmamdan kaynaklanmakta. Paylaşımınız için teşekkürler.
(18/07/2008 22:39)

wind

İnsanların kırılma anları geliyor geçiyor ve hayat devam ediyor.Herşeyin çaresi var yeterki ölğm olmasın arkadaşım.Saygılar.
(25/07/2008 22:39)

Add a new comment:

Sponsor

Latest Entries

Bir süre
gitme diyemedim
yalan makinesi
Hoşgörülü olmak bu kadar zor mu?
hayatın baharı

Name:
E-Mail:
Your website (if you have):
Your Message:
Security Code: